وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ « 1 » . يعنى : « هر گاه بندگانم در بارهء من از تو سؤال كردند ( بگو كه ) من نزديكم و به نداى كسى كه مرا بخواند ، پاسخ مىدهم ، پس اينان بايد مرا بخوانند و به من ايمان بياورند تا ارشاد گردند » . حال كه كلام به اين آيهء شريفه از قرآن كريم رسيد ، خوب است نكاتى را در بارهء آن متذكر شويم : اوّل - جملهء : « هر گاه بندگانم از تو در بارهء من سؤال كردند » ، كنايه است به اينكه خوب است بندگان من ، از من سؤال كنند . دوّم - خداوند متعال در پاسخ نفرمود : « بگو من نزديكم » ( به مناسبت اينكه اوّل آيهء خطاب به پيامبر است ) بلكه جهت تسريع در پاسخ بندگان ، كلمه « بگو » را حذف كرده مستقيما فرمود : « من نزديكم » . سوّم - بر سر جواب ، حرف « فاء » در آورد كه دلالت بر عدم فاصله دارد . چهارم - پروردگار سبحان خودش مستقيما پاسخ داد و اين نشانهء منزلت و شرف دعا نزد ذات اقدس اللَّه است . در همين باره امام باقر - عليه السّلام - مىفرمايد : « لا تملّ من الدّعاء فانّه من اللَّه به مكان » « 2 » . يعنى : « از دعا خسته مشو ، چون نزد خدا ارزش دارد » . و در پاسخ « بريد بن معاويه » كه از آن حضرت پرسيده بود آيا دعاى بيشتر بهتر است يا قرائت قرآن بيشتر ؟ فرمود : 14 - كثرة الدّعاء افضل ثمّ قرأ : قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّي لَوْ لا دُعاؤُكُمْ » . يعنى : « دعاى بيشتر بهتر است ، چون خداوند فرمود : اى پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله - بگو اگر دعايتان نبود ، پروردگار من به شما اهميتى نمىداد » .

--> ( 1 ) سورهء بقره ، آيهء 186 . ( 2 ) در حديث 526 خواهد آمد .